بدن انسان دقیقا همانند یک معبد است،
وقتی دست کسی را که دوستش میداریم لمس میکنیم،
این کار تنها لمس پوست نیست،
چیزی فراتر از پوست است، تپشها، لرزشها و حتی همانند یک هم پروازیست.
در چشمان کسی که دوستش داریم وقتی نگاه میکنیم،
به عمق وجود او رخنه کرده و فراتر از یک نگاه خواهیم یافت.
اندک اندک بدن شروع به محو شدن میکند و دروازه ای به درون باز خواهد شد.
پس دیدی عاشقانه و خالصانه داشتن همیشه انسان را به فرا سوی
جسم هدایت خواهد کرد.
